Gavin Pieterse

Mijn broer schoof daarnet aan voor een zakelijk belangrijk diner met een viertal mensen. De te leren kennen en te charmeren man heette Gavin Pieterse. Ik mocht mee en had me ermee verzoend bijna letterlijk het vijfde wiel aan de wagen te zijn. Gavin arriveerde, een innemende en energieke donkere man. Hij bestelde wijn en begon daar een half uur over te praten. Met verstand van zaken, dat wel, maar niet echt boeiend. We zaten in het bekende restaurant Beluga in Kaapstad, binnen, maar Gavin zat bij nader inzien liever buiten. Het gezelschap verhuisde.

Toen we ons opnieuw hadden tafelgeschikt, had de bediening weinig meer te doen dan zo nu en dan de wijn bij te schenken, want Gavin was op dreef gekomen. Hij vervolgde zijn monoloog op een indrukwekkende manier.

"Slavernij en apartheid hebben ons eeuwen teruggezet. Als je moet overleven, doe je alles om je baas te plezieren. En dat draag je over op je kinderen, generatie na generatie." Hij vertelde over zijn vader, die bij de landwetten van 1960 bijna al zijn land was kwijtgeraakt, vrijwel zonder compensatie. Een trotse man die daardoor gaandeweg aan de drank was geraakt, maar die wanneer hij nuchter was zijn zoon Gavin nog steeds van de nodige mentale oppeppers wist te voorzien. In 1976, het jaar van de opstanden in Soweto, begreep Gavin dat macht belangrijker was dan recht. Hij voerde een protestdemonstratie aan en werd gearresteerd en gemarteld. Frustratie en wraaklust waren het gevolg, totdat nota bene een Afrikaner hem vertelde dat dat destructieve gevoelens waren. Daarna had hij een knop omgezet, was succesvol geworden en daarom zat hij hier nu, bij ons.

We luisterden ademloos, maar ik moest bijna weg. Petra had dat eerder in de gaten dan ik en bestelde eindelijk iets te eten, een snelle hap voor mij, sushi. De taxi arriveerde, ik nam hartelijk afscheid van iedereen en vetrok.

Nu zit ik ingecheckt en wel in de business lounge van de luchthaven dit verhaal te typen. De drank is hier gratis, dus zo kom ik nooit van m'n laatste randen af.